| TOM HAVER: BEKEND IN CALLANTSOOG EN KIRCHBERG
Tom even terug op het strand bij de reddingsbrigade
(foto: Maud Zeeman)
Nederland heeft er een topzanger bij: Tom Haver. Met z’n nieuwe nummer ‘Samen Vanavond’ is de Callantsoger nu doorgebroken in heel Nederland. Zingen heeft Tom altijd al leuk gevonden, maar z’n beroep er van maken had hij nooit durven dromen.
Tom heeft de hotelschool gedaan, en wilde het liefst een eigen discotheek beginnen. Daarom heeft hij ook bij verschillende disco’s gewerkt, o.a Bob’s Saloon en de Vijverhut, in allerlei verschillende functies. Maar voor dat alles heeft Tom gewerkt bij Van Haaster, bollenpellen. Tom z’n ouders zingen beide wel eens, maar alleen z’n moeder kán het ook. Zangtalent heeft ie dus van zijn moeder, en zingen deed Tom al regelmatig, In combinatie met commandant zijn bij de Reddingsbrigade in Callantsoog. Nu is het niet meer met het zingen te combineren en dus is Tom gestopt. Maar ook zonder Tom is de Reddingsbrigade altijd opzoek naar enthousiaste mensen die graag op het strand willen
werken in de zomer. Tom zingt niet alleen in heel Nederland, maar ook veel in Oostenrijk. Zijn repertoire bestaat nu uit ruim tweehonderd nummers, uit alle genres, van Motown tot Nederlands, waaronder één zelf geschreven nummer: ‘Samen Vanavond’ (een vertaling van het nummer ‘Ai Seu Te Pego’ van Michel Teló) en een remake van ‘t nummer ‘Stil In Mij’ van Van Dik Hout. En als alles goed gaat, komt er begin maart een nieuwe single uit. En elke avond, alle nummers zingt Tom live. Tom heeft heel veel voorbeelden, eigenlijk te veel om op te noemen. Toch noemt hij er zo veel op als ie op dat moment kan bedenken. Ramses Shaffy, Anita Meyer,
Wolter Kroes, André Hazes, the Beatles, allemaal komen ze langs.
2009: samen optreden met Geer in de Gevel in Schagen
(foto: ’t Geveltje)
Tom moet ook kiezen tussen een paar dilemma’s.
Bij Sieneke en Ruth Jacott word zonder enige twijfel voor de laatste gekozen en ook die zou in het rijtje van de voorbeelden moeten. Tussen Thomas Berge en Jeroen van de Boom is het iets lastiger kiezen, maar dan gaat de voorkeur uiteindelijk naar Thomas. Callantsoog of
Schagen is dan weer een hele makkelijke keuze, daar gaat Tom zonder enige twijfel voor z‘n geboortedorp. Tussen Callantsoog en Oostenrijk wordt uiteindelijk maar half gekozen, Oostenrijk in de winter, Callantsoog in de zomer. Schnitzel of slibtong? Ook niet moeilijk,
slibtong. En ook al zijn ze volgens Tom allebei verschrikkelijk, toch krijgt DJ Ötzi de voorkeur boven Hansi Hinterseer. En om in de Oostenrijkse sfeer te blijven, skiën of snowboarden? Daar krijgt skiën ook zonder veel twijfel de voorkeur.
Tom heeft geen idee wat hij doet over tien jaar, maar hij hoopt dat ie nog steeds het zelfde zou kunnen doen. En wees eerlijk, wie wil dat nou niet, van je hobby je werk maken!
Wat Tom wel weet is dat als ie Laura Dekker zou tegen komen in de toekomst hij aan haar zou vragen of ze haar familie en omgeving niet gemist heeft. En ik hoop voor Tom dat ik hem binnen tien jaar nog een keer mag interviewen, voor z’n zoveelste top veertig hit.
Martijn Zeeman
***
HET GRAS IS GROENER BIJ DE BUREN
Kijk, daar hebben wij Grasmatty...
Soms krijg je mooie aanbiedingen in je leven. Op mijn werk bij Dekker Granen en Kunstmest BV in Sint Maartensbrug, kreeg ik onlangs twee interessante studiereizen aangeboden. Eén naar voormalig Oost-Duitsland waar kalimijnen liggen en één naar Engeland om mooie grasvelden te bekijken. In dit verhaal zal ik mij beperken tot het grasuitje.
Dekker handelt al sinds jaar en dag in o.a. graszaden. De graszaden van eerste kwaliteit vinden hun weg naar de veehouderij, gemeentes, aannemers en particulieren. De leverancier Limagrain bood ons bedrijf een studiereis aan naar het land waar gras nog echt heilig is, Engeland!
Bij aankomst in Londen bezochten wij Boleyn Ground, de officiële naam van het stadion van de Engelse Voetbalclub West Ham United. Een prachtige grasmat kregen wij in dit stadion te zien. Een ware machinekamer is ingericht om de grasmat op haar wenken te bedienen. Een ingenieus buizensysteem zorgt voor extra beluchting in de mat. Dit is nodig om schimmels te voorkomen. De grasmat is namelijk zo dicht ingezaaid dat er kans is op verstikking. De Engelsen gebruiken minimaal drie keer zoveel graszaad als normaal wordt aanbevolen voor sportvelden! Met dezelfde buizen zorgen ze voor een optimale waterhuishouding. En als het gaat vriezen kunnen ze warme lucht door de buizen laten stromen, zodat het speelveld altijd in optimale conditie is. De skyboxen worden doordeweeks omgebouwd tot hotelkamers. Dus u raadt het al: ik mocht slapen in een bed met uitzicht op het voetbalveld! Helaas konden de ramen van de hotelkamer niet open, anders wilden wij ’s nachts wel even een balletje gaan trappen.
De volgende dag bezochten wij één van de beste grasmatten van Europa! Het grastapijt waar Arsenal op speelt in het Emirates Stadium te Londen. Deze grasmat was inderdaad nog mooier. Het leek wel een biljartlaken! De groundsman en zijn drie werknemers waren druk aan het maaien met handmaaiers. Ja, het mag wat kosten in Engeland. Vier mannen in dienst die alleen maar bezig zijn met de grasmatten in het stadion en op de trainingsvelden. Ook bij Arsenal was een grote machinekamer – nog veel moderner dan West Ham United – aanwezig om het tapijt te vertroetelen. Wij kregen ook een rondleiding door de kleedruimtes. Wat een luxe! Een compleet welness oord voor de voetbalmannen. Jammer dat Robin van Persie net in Zweden was voor het Nederlandse elftal. Gelukkig mocht ik wel even met mijn billen op zijn vaste plaats in de kleedkamer zitten!
Via het paleis Hampton Court en de paardenracebaan Kempton Park gingen wij tot slot naar Wimbledon. Even op de tribune van het Centre Court mogen zitten, maar op de grasmatten van de 19 tennisvelden lopen, was daar ten strengste verboden. Ze waren allen opnieuw ingezaaid na het Wimbleton toernooi en nu met schrikdraad afgezet. Niet alleen om nieuwsgierige grasgekken maar vooral ook om vossen af te schrikken.
Wilt u nog weten welke soorten graszaden de Engelsen gebruiken bij Arsenal en Wimbledon? Alleen maar Engels raaigras, hoe kan het ook anders! Mocht voetbalvereniging Sint Boys ooit nog een groundsman of -woman zoeken, zal ik dan solliciteren?
Matty Dekker
***
6 MOTOREN, 530 KILOMETER EN CAMPING EKENSTEIN
Ons reisdoel voor een overnachting
We werden op zaterdag 3 september rond de klok van 10 uur verwelkomd met koffie en heerlijke koek.
Het was weer tijd voor het jaarlijkse motoruitje. En omdat we het allemaal zo leuk vinden, gingen we ook nog eens 2 dagen op stap. Een overnachting in de trekkershutten op Camping Ekenstein was al gereserveerd. Half elf zat alles aan bepakking en mens op de motoren. Met Dick als voorrijder en Klaas als hekkensluiter, vertrokken we naar de andere kant van het IJsselmeer. Het snelst ga je dan over de Afsluitdijk maar als je in je navigatie de snelwegen eruit haalt, ga je dus via Wieringermeer en de Omringdijk richting Enkhuizen. Dan mag op de Houtribdijk het gas open. De wind even door de pakken waaien. We zullen niet klagen, maar het weer en de zon hadden heel veel met ons op! Via de Roggebotsluis op weg naar de Ramspolbrug, waar ze druk aan het werk zijn om de N50 een beetje breder te maken. Vlakbij Kraggenburg hadden Nel en Dick een mooi “natuur”plekje uitgezocht om te lunchen. Lekker drinken, kadetten snavelen en een appel toe en natuurlijk even bijpraten van wat er onderweg allemaal was opgevallen. Voor sommigen werd het bij de lunchplek een verkleedpartij, want de warmte werd toch wel ietsje te heftig in het motorpak. Dus de lange broek moest plaats maken voor de korte broek onder het motorpak. Daarna nog even een hoge steen zoeken om weer op de motor te stappen. (De leeftijd speelt soms op en dan kunnen de benen niet meer zo hoog opgegooid worden om op te stappen) De reis werd vervolgd via de flanken van de Weerribben/Wieden en voorbij Steenwijk verlieten we de provincie Overijssel. Langs het waterschap Hunze en AA belandden we via kleine wegen en dorpen waar we soms nog nooit van hadden gehoord, in de provincie Groningen waar we in Wildervank bij het Sluyshuis zowel de motoren als de inwendige mens weer mochten verwennen met iets koels. Op de teller nog 40 km rechtstreeks naar Ekenstein, maar dat gaat in dit geval niet op. Met het rijtje wat we vroeger-heel lang terug-op school leerden: Hoogezand-Sappemeer-Veendam enz kwamen we uiteindelijk in Appingedam aan. Wegen afgesloten vanwege festiviteiten, maar de navigatie brengt je dan toch wel weer op de Alberdaweg. Doorrijden tot je de camping tegenkomt. We werden welkom geheten door een enthousiaste Ton en Monique, kregen de sleutel van de hut om onze bezwete lijven even op te frissen. Onderweg was al besloten dat het een mannen- en vrouwenhut zou worden, wat erg gezellig werd en was.
Een lekker koud biertje hadden we wel verdiend!
Daarna heerlijk op het terras van Ekenstein geborreld-gegeten-geborreld en tot in de late uurtjes mooi buiten aangezeten met de campingbeheerders. Nieuwtjes uitwisselen, de dorpskrant bekijken en vernemen dat we niet de eerste St. Bruggers maar vooral ook niet de laatsten zijn die bij hun op de camping aankomen. De volgende morgen - sommigen waren al weer om 7 uur fris en fruitig en hadden gelijk landgoed Ekenstein verkend- werden we met een geweldig ontbijt verwend door de gastheer en –vrouw.
Opa en Oma Nieuwboer geven een lesje ”motor bepakken”
De motoren werden weer gestart, afscheid van Ton en Monique genomen (we komen zeker nog eens terug) om daarna onder iets minder warme weersomstandigheden de reis richting Noord-Holland weer op te pakken. Natuurlijk niet rechtstreeks, we dachten zelfs dat we Duitsland in zouden gaan, maar via Delfzijl naar de Eemshaven (eigenlijk verboden toegang, maar ach wij hadden de borden “niet gezien”). Wat een gigantisch complex en wat wordt er gebouwd. En ja hoor, even later vielen de eerste druppels uit de lucht. We hadden de buien steeds ontlopen, maar nu was het raak. Dus regenkleding aan, en dan heb je het aan en dan schijnt de zon alweer. Bij “het booze wijf” in Lauwersoog even de benen strekken en een koppie met wat lekkers. Via de Lauwerssluizen rijden we richting Moddergat. De lucht trekt weer helemaal blauw open. In Ferwerd worden de motoren van lucht en benzine voorzien.
En gelijk even de benen strekken.
In Vrouwenparochie zwaaien we allemaal naar de familie Konijn in Het Bildt. (Ze hebben vast al wel gehoord dat we vlak bij ze langs gereden zijn) In Dongjum gaan we de N31 op. Het gas mag open, de duo passagiere hoeft geen rekening meer te houden met haarspeldbochten want we gaan de Afsluitdijk op. We sluiten dit ontzettend leuke weekend af met een lekkere nazit in “De Zingende Wielen”. Wij, Aat-Anneke-Klaas-Frieda-Ton-Ria-Sjaak-Rob en Marijke danken Nel en Dick voor de organisatie van dit M-Muizen weekend.
Wij hebben onwijs genoten en zijn benieuwd
wat Ton Frieda volgend jaar voor ons in petto hebben
HM
***
MARY KOEKENBIER IN SCHAGERBRUG
Mary Koekenbier brengt een groot deel van de zomer door in Schagerbrug. De schilderes uit Alkmaar heeft al haar hele leven een fascinatie voor koeien en op de boerencamping bij Paul Jan de Graaf komt zij volledig aan haar trekken.
“Kijk”, zegt Mary, wijzend richting de West-Friese omringdijk, “daarom zit ik dus hier. Die koeien, dat vergezicht met die prachtige dijk. Ik heb een geweldig huis in Alkmaar, maar op een gegeven moment wilde ik wat meer ruimte om mij heen. Na lang zoeken belandde ik bij Paul Jan de Graaf, maar om nou meteen een caravan te kopen. Ik heb hier eerst een jaartje proefgedraaid en nu heb ik een eigen caravan.”
“Wil je trouwens al een wijntje?”
De wijn wordt nog even ingeruild voor thee en Mary vertelt ondertussen honderduit.
Dat Mary een telg is uit de horecafamilie Koekenbier ligt wel voor de hand en zelf heeft zij ook jaren meegewerkt in het restaurant aan de Kennemerstraatweg in Alkmaar. “Ik trouwde later met een slager uit Bergen en verliet de kaasstad. Als ik binnenkom in de zaak in Alkmaar krijg ik nog steeds een thuisgevoel.”
Staan het leven van een slagervrouw en de liefde voor koeien niet op gespannen voet met elkaar? “Welnee, ik ben al van kind af aan verliefd op koeien. Het zijn mijn beste vriendinnen, maar ik eet ook graag een lekkere biefstuk. En waar ik ook ga of sta, ik heb altijd een boekje bij me om even snel wat schetsen te maken. Dan fiets ik langs de Grote Sloot of door de Ruigeweg en zodra ik koeien zie, stop ik en ga aan de slag.”
Over haar schilderachtige leven, de vele exposities en workshops door heel Nederland en daarbuiten kan Mary uren vertellen. Zo exposeerde zij in de Franse ambassade in Washington en met Nic Jonk in Brussel in het Astoria Hotel. Daar ontmoette Mary ambassadeur Chris van de Klaauw, later minister van buitenlandse zaken. Haar band met Nic Jonk is altijd gebleven en ter gelegenheid van haar 70e verjaardag gaat Mary volgend jaar een overzichtstentoonstelling inrichten in het museum van Nic Jonk in Grootschermer.
“Ik ben al druk bezig met Zeger Jonk om deze expositie voor te bereiden. Een hele klus, hoor.”
Als het tijd is voor een fotomoment zijn de koeien van Paul Jan de Graaf in geen velden of wegen meer te bekennen zijn. Na wat speurwerk blijken ze bij de dijk te lopen en dat is toch wel wat teveel gevraagd voor een schilderes van bijna 70 die beslist met haar ezel op de foto wil tussen de koeien. “Naarmate ik ouder word, leer ik steeds vaker nee zeggen, “ bekent Mary. “Toch maar een wijntje dan?” Ik zeg geen nee .
Meer weten over Mary Koekenbier?
Kijk op
Mary Koekenbier
***
DEREK OGILVIE DE BABYFLUISTERAAR IN SCHAGEN
Mirno Hoogendonk en Daniël Rustenburg
mochten als enigen de Babyfluisteraar interviewen
Derek Ogilvie de babyfluisteraar was bij boekhandel Plukker in Schagen. Het was een drukte van jewelste. Een onbekende man riep net nadat we binnen kwamen: “Hé, daar heb je die goochelaar van TV!” Het begon allemaal om 14:00 uur. We moesten eerst een hele tijd wachten, maar deze tijd konden we gebruiken om wat mensen te interviewen. Derek zou eindigen met het signeren van zijn nieuwe boek(en) om 16:00 uur. Dit was niet het geval, het werd voor Derek een latertje en het liep uit tot half 6.
Er mochten eigenlijk geen interviews gehouden worden, maar gelukkig maakte Derek hier voor ons nog een uitzondering op en nodigde ons uit om samen met zijn drieën na de uitreikingen van zijn handtekeningen een interview te houden voor ons. Een nadeel van dit interview was dat we anderhalf uur moesten wachtten. In de tussentijd gingen wij aan de mensen vragen waarom ze hier waren gekomen. Het antwoord was bij iedereen: “Ik wil Derek Ogilvie een keer in het echt ontmoeten.’’ Derek nam voor iedereen rustig de tijd, tot ergernis voor de mensen die aan het einde van de rij stonden.
DEREK OGILVIE HET INTERVIEW…
Nog even geduld, daarna begon het interview....
Toen Derek 9 jaar was overleed zijn buurman en de geest van die buurman kreeg Derek in zijn gedachten. In het begin van de jaren ’70 durfde hij niet te vertellen wat hij kon. Hij dacht eerst dat iedereen dat kon en daarom vertelde hij het niemand. In zomer 2000 ging hij met zijn eigen bedrijf failliet. Hij kwam in contact met helderzienden, die hem hadden geholpen met het tot stand brengen van een Schotse radiozender. Mensen hebben hem onderzocht en kwamen er achter dat er ergens rechtsvoor in zijn hersenen iets actief werd als hij in contact was met geesten. (Dit is wetenschappelijk bewezen.) Als hij met een dood iemand in contact is, dan wordt hij rustig/kalm van binnen. Dit zie je niet aan de buitenkant van hem. Volgens Derek heeft iedereen dit in zich om met geesten te communiceren. Je moet het echt willen en veel oefenen om het te kunnen. Net als bij voetbal zijn er ook maar een paar grote talenten, zoals Derek ons heeft uitgelegd. Hij doet het om andere mensen te helpen, bij het in contact brengen met andere mensen. Wie meer over Derek Ogilvie wil weten kan naar de website van hem gaan: www.derekogilvie.com. Of wie met hem in contact wil komen kan ook naar een van zijn sessies gaan van zijn RTL4 programma’s.
foto © Dorpskrant De Uijtkijk
|
Alle gegevens onder voorbehoud van typefouten
Dorpskrant de Uijtkijk. | |
